روش پيغمبر صلّى اللّه عليه و إله توجّه نموده و به آن اقتدا كردم ( به يقين ) در اين امر ( عمل به كتاب و سنّت ) نيازى به رأى شما و رأى ديگران نداشتم ( چون حكم خدا و رسول اللّه صراحت داشت ) و مسأله‌اى پيش نيامده كه آن را ندانم تا با شما و برادران مسلمانم به مشورت بنشينم به يقين اگر چنين چيزى پيش مىآمد ( يا بيايد ) از مشورت با شما و ديگران روىگردان نبودم ( و نخواهم بود ) . شرح و تفسير بهانه‌جويى طلحه و زبير هنگامى كه مشكلات مسلمانان در حكومت عثمان بالا گرفت و مردم بر او شوريدند كه چرا مقامهاى حسّاس حكومت اسلامى و بيت المال را در ميان بستگان و خويشاوندان خود تقسيم كرده و توده‌هاى مردم نيازمند را ناديده گرفته است ؛ گروهى از صحابهء معروف نيز به حمايت از شورشيان برخاستند كه در صف مقدّم طلحه و زبير بودند ، همانها كه اصرار داشتند امام حكومت را بپذيرد . آنها از نخستين بيعت كنندگان با امام بودند ؛ ولى اين‌گونه افراد همانند همهء كسانى كه سياسى فكر مىكنند ؛ نه الهى و رحمانى ، همواره انتظار دارند سهم مهمّى در حكومت داشته باشند ؛ گاه آن را صريحا بر زبان مىآورند و گاه متوسّل به بهانه‌هاى واهى مىشوند تا هدف خود را به طور كنايى بيان كرده باشند . طلحه و زبير نيز چنين انتظارى را از امام داشتند ؛ طلحه مىخواست حكومت بصره به او واگذار شود و به زبير حكومت كوفه و بعضى گفته‌اند : طلحه انتظار حكومت يمن را داشت و زبير انتظار حكومت عراق را ؛ ولى از آنجا كه اين‌گونه رشوه‌هاى سياسى علاوه بر اينكه مخالف روح عدالتخواهى اسلامى است ، گاه منجّر به تجزيهء حكومت مىشود و از همهء اينها گذشته مخالف چيزى است كه مردم به سبب آن بر عثمان شوريدند ، امام به اين پيشنهادها تن در نداد .